Voor Viktor Verhulst was het mooie ‘Brieven aan Samson’ soms een rollercoaster aan gevoelens. Want soms vormden de brieven ook een link naar mensen die er vandaag niet meer waren. Hoe moeilijk was het die gesprekken te voeren?
“In een tijdspanne van dertig jaar kan er nu eenmaal heel veel gebeuren in een mensenleven. Helaas ook heftige dingen die we op voorhand niet wisten. Zo ben ik in een heel emotioneel gesprek terechtgekomen met een vrouw die zowel haar beide ouders als haar broer verloren is, in een korte tijd na haar brief”, geeft de zoon van Gert Verhulst een concreet voorbeeld in Story. Het werd een emotioneel gesprek…
“Ik vond dat moeilijk, maar vooral heel moedig van die vrouw om mij binnen te laten. Dat creëerde wel meteen openheid”, verduidelijkt Viktor Verhulst. “Net zoals in alle andere gesprekken probeer ik in zulke situaties ook gewoon een luisterend oor te zijn.” Huilde hij soms ook mee?
Meehuilen deed hij niet. “Maar ik ween over het algemeen helemaal niet, of toch niet snel. Hetzelfde met iemand vastpakken wanneer hij begint te wenen.” Al zijn er uitzonderingen…
“Behalve als ik voel dat de andere persoon daar op dat moment behoefte aan heeft: bij die ene vrouw heb ik dat bijvoorbeeld wel gedaan”, bekent Viktor Verhulst in Story. “Maar dat komt dan spontaan.” Eén gerucht wil ‘Vik’ meteen de wereld uithelpen…
“Ik ben zeker niet de persoon die in zo’n emotioneel gesprek gaat doorduwen om er nog een extra traan uit te halen. Ik zit daar, en in elk gesprek in dit programma trouwens, in eerste instantie als mens en niet als tv-maker”, benadrukt Viktor Verhulst in Story.
