Wat is het grootste verschil tussen Bart De Wever en Alexander De Croo? Er circuleert een opvallend bericht over hoe de huidige premier en zijn voorganger in de omgang zijn. Het zijn de ministers die uit de biecht klappen…
Er blijkt een groot verschil te zijn tussen premier Bart De Wever en zijn voorganger in de Wetstraat 16, Alexander De Croo. De reden is best wel opvallend te noemen…
“Dat is alvast een groot verschil met Vivaldi: wanneer De Wever dan toch een deal maakt, wordt hij loyaal door iedereen verdedigd”, klinkt het in Het Nieuwsblad die de eerste minister omschrijft als een ‘onaantastbare spelverdeler’. Bij insiders klinkt het als volgt…
“Als je het aan betrokken ministers vraagt, is er één term die terugkomt: “een hoge gunfactor”. Net omdat De Wever geen kadaverdiscipline oplegt aan de ministers, krijgen ze de ruimte om zelf met initiatieven te komen en erover te communiceren”, schrijft Het Nieuwsblad. In de praktijk gaat het als volgt…
“Het is niet zo dat De Wever ons platbelt”, getuigt een betrokken minister anoniem in de krant. Integendeel: zelfs in de Whatsappgroep van de regering is er weinig activiteit. “Alleen als het echt nodig is.” En dan is er een groot verschil met de aanpak van voormalig eerste minister Alexander De Croo. Hoe pakte die het aan?
“Het is dus niet zo dat De Wever elke minister aanstuurt. Een regeringsbarbecue, zoals De Croo er geregeld één organiseerde bij hem thuis, komt er niet direct. Maar dat wil niet zeggen dat er niet gewerkt wordt aan teamgeest.” En dan is er nog een ander groot verschil…
“Anders dan onder Vivaldi – waar de partijvoorzitters aan de zijlijn ongestoord commentaar konden geven – worden nu Georges-Louis Bouchez (MR), Sammy Mahdi (CD&V) en Conner Rousseau (Vooruit) nauw betrokken bij het beleid.” De reden is duidelijk…
“De Wever wil met de toponderhandelaars van het regeerakkoord een ‘samen uit, samen thuis’-mentaliteit behouden.” Concreet hangt daar één groot voordeel aan vast…
“Daarbij speelt hij bemiddelaar en spelverdeler, waardoor iedereen zich comfortabel blijft voelen in Arizona”, lezen we in Het Nieuwsblad. En dan volgt er een concreet voorbeeld…
“Als de socialistische vakbonden protesteren, krijgt Rousseau de ruimte om zijn luisterend oor aan te bieden. De Wever laat door het tragere tempo ook ruimte om effectief nog iets bij te vijlen aan het beleid”, besluit Het Nieuwsblad over de handige aanpak van Bart De Wever als premier van ons land.
En net daar lijkt het grote verschil met zijn voorganger, Alexander De Croo, zich te bevinden.
